Gaziantep’in Oğuzeli ilçesinde yaşayan 84 yaşındaki Bekir İslamcan, yaklaşık 70 yıldır sürdürdüğü geleneksel tuzculuk mesleğini ilerleyen yaşına rağmen devam ettiriyor. Türkiye’nin farklı bölgelerinden tuz temin eden İslamcan, ürünlerini işleyerek satışa hazır hale getirirken, Çankırı’dan getirdiği tuzlar da iş yerinde önemli bir yer tutuyor.
Tuzculuk mesleğine yaklaşık 70 yıl önce bir arkadaşının aracılığıyla başlayan İslamcan, zaman içerisinde bu işi sürdürmeye karar verdi. Oğuzeli’nde yıllardır tuzculuk yapan İslamcan, bugün ilçede bu mesleği sürdüren tek kişi olduğunu belirtiyor.
Her sabah evinin altında bulunan iş yerine gelen 84 yaşındaki usta, farklı bölgelerden temin ettiği tuzları çeşitli işlemlerden geçiriyor. İslamcan’ın tercih ettiği bölgeler arasında Çankırı da bulunuyor.
Çankırı’dan temiz tuz temin ediyor
Tuzun temizliğine büyük önem verdiğini belirten İslamcan, Türkiye’nin farklı bölgelerinde bulunan tuzları yıllardır takip ettiğini ifade etti. Özellikle yemeklik olarak kullanılabilecek temiz ve yıkanmış tuzları tercih ettiğini anlatan İslamcan, Çankırı’dan da tuz getirdiğini söyledi.
İslamcan, “Türkiye’nin neresinde temiz tuz varsa onu takip ettim. Hep temiz, yıkanmış tuzları araştırdım. Konya’dan, Çankırı’dan ve Türkiye’nin farklı bölgelerinden temiz, yemeklik tuzlar getirmeye başladım” dedi.
Getirdiği tuzların sanayi ürünü olarak geçtiğini ancak vatandaşlar tarafından da tüketildiğini belirten İslamcan, tuzun sanayinin yanı sıra meyve ve sebzelerde de kullanıldığını söyledi. Bu nedenle temizlik konusunda mümkün olduğunca titiz davrandığını ifade eden İslamcan, getirdiği tuzları temiz şekilde muhafaza ettiğini kaydetti.
Çankırı’dan gelen tuz birkaç aşamadan geçiyor
İslamcan’ın iş yerinde tuz, satışa sunulmadan önce çeşitli işlemlerden geçiriliyor. İlk olarak yıkama aşamasından geçirilen tuz, ardından dinlendiriliyor. Daha sonra geleneksel yöntemlerle çalışan değirmende öğütülerek kullanıma hazır hale getiriliyor.
Tuzun bir, iki veya üç kez yıkanabildiğini anlatan İslamcan, yıkama sayısı arttıkça zayiatın da arttığını ancak ürünün daha temiz hale geldiğini belirtti. Dinlendirme işleminin ardından değirmende öğütülen tuzlar, vatandaşların ihtiyacına göre yaklaşık 20-30 kilogramlık miktarlarda hazırlanıyor.
“Ben yemezsem başkasına da yedirmem”
Yaklaşık 70 yıldır aynı mesleği sürdüren İslamcan için tuzculukta en önemli konuların başında temizlik geliyor. Kendisinin tüketmeyeceği bir tuzu müşterilerine vermediğini belirten İslamcan, bu konudaki hassasiyetini şu sözlerle anlattı:
“Ben kendi yemeğime atmayacağım bir tuzu vatandaşıma yedirmem. Kendim yiyeceksem vatandaş için de uygundur derim. Ama ben yemezsem başkasına da yedirmem.”
İslamcan, mesleğe ilk başladığı dönemde ilçede başka tuzcuların da bulunduğunu ancak zaman içerisinde rakiplerinin işi bıraktığını anlattı. Bir arkadaşının aracılığıyla tuz değirmenini alarak işe başladığını belirten İslamcan, zamanla mesleğin kendisi için bir geçim kaynağının yanı sıra yıllardır sürdürdüğü bir uğraşa dönüştüğünü ifade etti.
Mesleğin geleceğini oğluna bırakmak istiyor
Tuzculuğun ağır bir iş olması nedeniyle yeni çırakların yetişmediğini söyleyen İslamcan, mesleğin geleceği konusunda ise oğluna işaret etti. Tuzun ağır olması ve taşımasının güçlüğü nedeniyle gençlerin bu mesleğe ilgi göstermediğini belirten İslamcan, bir oğlunun bulunduğunu ve ileride isterse mesleği onun devam ettirmesini arzu ettiğini söyledi.
İslamcan, “Şu an mesleğe ben devam ediyorum. Belki nasip olur, yapmak isterse o da bu mesleği devam ettirir” ifadelerini kullandı.
“Yıllardır kalitesini biliyoruz”
Oğuzeli’nde İslamcan’dan tuz alan vatandaşlardan Sadık Sağırekmekçi ise yıllardır kendisini tanıdıklarını ve ürünlerinin kalitesine güvendiklerini söyledi.
Sağırekmekçi, “Buraya tuz almaya geldim. Yıllardır kendisini tanıdığımız için ve kalitesini bildiğimiz için devamlı burayı tercih ediyoruz” dedi.
Çankırı’dan temin edilen tuzların da yer aldığı ürünleri geleneksel yöntemlerle işleyen Bekir İslamcan, 84 yaşına rağmen her gün işinin başına geçerek yaklaşık 70 yıllık mesleğini sürdürmeye devam ediyor.
